حرف آخر در مورد مصرف چای…

نوشته شده توسط مدیر در ۱:۲۱ ق.ظ – 1:21 ق.ظ -

این روز ها در کلینیک خود وقتی به بیمارانم توصیه میکنم مصرف چای را کنار بگذارند ، بعضی از ایشان با حالتی عجیب به من نگاه می کنند و می گویند اگر چای بد است چرا می فروشند یا مثلا چرا اینقدر تبلیغات در مورد خواص ضد سرطانی آن می شود و یا اینکه چرا بعضی از علمای دین چای مصرف می کنند و یا مگر می شود چای نخورد وای اگر چای نخورم میمیرم و یا اینکه به جای چای چی بخوریم و…

در این مقاله به طور کامل به این سوالات پاسخ داده شده و امیدوارم دوستان پس از خواندن این مقاله دیگر از خوردن چای دست بردارند…

تلخ مثل چای؛ تلخ تلخ مثل حقیقت

مقدّمه

«چای»، دوّمین نوشیدنی ایرانی ها پس از آب است. ایرانیان، ۴ تا ۵/۴ درصد از مصرف کل چای جهان را به خود اختصاص داده اند و این در حالی است که جمعیت ایران، حدودا یک درصد از کلّ جمعیت دنیاست. با آن که  از رسانه های جمعی، اخبار زیادی درباره منافع نوشیدن چای می شنویم؛ امّا گهگاه درهمین رسانه ها، خبرهایی مبنی بر مضرّ بودن چای هم پخش می شود. برای مثال به این دو مورد توجّه کنید:

الف- «محققان به تازگی اعلام کرده‌اند نوشیدن سه تا چهار فنجان چای در روز به همان اندازه برای انسان مفید است که نوشیدن مقدار بسیار زیادی آب!  به گزارش بی بی سی نتایج تحقیقی که در مجله تغذیه کلینیکی اروپا منتشر شده است این باور غلط را که چای، آب بدن را خشک می‌کند نقض می کند. متخصصین تغذیه انگلیس!  کشف! کرده‌اند که چای نه تنها نیاز بدن را به آب برطرف می‌کند؛ بلکه از حملات قلبی و بروز سرطان نیز جلوگیری می‌کند! نتایج همین تحقیقات می‌گوید که چای از آسیب دیدن سلول‌ها جلوگیری می‌کند؛ مانع پوسیدگی دندان می‌شود و استخوان‌ها را تقویت می‌کند. دکتر راکستون رییس گروه پژوهشی که بر روی فواید چای کار کرده است در مورد مصرف چای می‌گوید: نوشیدن چای برای ما بهتر از نوشیدن آب است! آب تنها مایعات بدن را تأمین می‌کند اما چای علاوه بر آن، آنتی‌اکسیدان‌های مورد نیاز بدن را هم تأمین می‌کند. پس چای بنوشید تا سالم بمانید.»  (منبع:  http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=3116)

ب- «چاى دم کرده بعد از ۲۴ ساعت تولید سرطان مى کند. همچنین دم کردن لیموعمانى با چاى نیز تولید سرطان مى کند.» (منبع:  http://www.iran-newspaper.com/1386/860316/html/salamat.htm)

همچنین ایجاد کم خونی، طپش قلب یا بی نظمی های ریتم قلب و عوارضی از این دست که به دنبال مصرف چای بروز می کنند؛ در کتب علمی طبّی دانشگاهی هم ذکرشده اند و می دانید که در این کتب، معمولا مطالبی نوشته می شود که مراحل مختلف تحقیقاتی را گذرانده و از استحکام علمی لازم برخوردارند.

در این شرایط این سؤال پیش می آید که بالاخره نوشیدن چای مفید است یا مضرّ؟ به عبارت دیگر، چای، آری یا خیر؟ پاسخ این سؤال برمبنای اصول طبّ اسلامی وسنّتی ایران، منفی است امّا برای آن که دقیقاً متوجّه شویم که که حقیقت ماجرا از چه قرار است؛ باید به نکات ذیل توجّه کرد:

۱- تجارت چای درسطح جهان، تجارتی بسیار بزرگ و سودآور است و طبیعتاً در چنین شرایطی، شرکتهای بزرگی که از راه این تجارت، میلیونها دلار درآمد دارند؛ به آسانی اجازه نمی دهند نتایج تحقیقاتی که مضرّات چای را روشن می کنند؛ به گوش مردم جهان برسد. این امر، یعنی نفوذ و دخالت بنگاه های اقتصادی در نتایج تحقیقات علمی، درجهان امروز، امری بسیار رایج و شایع است. برای مثال اکنون آشکار شده است که در اوایل قرن بیستم،  شرکتهای سازنده سیگار و دخانیات، به بعضی از دانشمندان، مخفیانه پولهایی می دادند تا مقالاتی به ظاهر علمی در رد خطرات دخانیات و حتی طرح فواید آن نوشته، در مجلات معروف علمی آن زمان چاپ کنند. اسناد این تبانی های بزرگ و کثیف، تنها در اواخر قرن بیستم منتشر شد؛ یعنی زمانی که متضرّران از این قضیه مرده بودند و طبیعتا چندان امکانی برای طرح دعوا وجود نداشت و از سویی، مضرات دخانیات بر همگان آشکار شده بود و جایی برای مخفی کاری نبود. متأسّفانه مشابه چنین اتفاقاتی در این زمانه به کرّات رخ می دهد و اطّلاعات به ظاهر علمی برای رواج هرچه بیشتر استفاده از چای، نوشابه، سوسیس، کالباس، موبایل و … از تریبون های رسمی در سراسر جهان و ازجمله صدا و سیمای خودمان(و نه رسانه ملّی!) به طور دایم تبلیغ می شود. بنابراین تبلیغ وسیع منافع نوشیدن چای، باید با نظر دقّت نگریسته شود.

۲- یک راه برای پی بردن به ضررهای چای آن است که به رفتارحیوانات- که به عکس انسانها، درحفظ سلامت خود بسیار کوشا هستند- توجّه کنید؛ معمولاً هیچ حیوانی حاضر به خوردن چای نیست ولذا، مزارع چای نیاز به سمپاشی وآفت کشی ندارند؛ در واقع، بوته چای جزء معدود گیاهانی است که به دلیل وجود سموم فراوان در بافت آن، در هیچ آفت جدی طبیعی- به جز خود انسان! ندارد. اگر چند برگ چای را همراه با تکّه ای نان به یک گاو یا گوسفند بخورانید؛ خواهید دید که حیوان زبان بسته، این لقمه ناباب را از دهان بیرون می اندازد! ریختن برگ چای در آب، می تواند منجر به مرگ ماهی ها شود. جالب این جاست که در بعضی مناطق، کشاورزان از این خاصیت چای بهره برده، در اطراف مزارع بوته چای می کارند تا  احشام و سایر حیوانات به مزارع نزدیک نشده و زراعت را خراب نکنند.

۳- چای، بومی کشور ما نیست و یک گیاه وارداتی است. متأسّفانه اکثر گیاهانی که به این طریق و بدون ملاحظات علمی – و بعضا با نیّات استعماری- در ایران کشت شده اند؛ مشکلات بهداشتی فراوانی برای ایرانیان فراهم کرده اند که ازجمله آنها می توان به سیب زمینی، گوجه فرنگی و کیوی اشاره نمود امّا بدون تردید، چای بدترین ضربه را به سلامتی مردم این سرزمین  وارد کرده است چرا که چای به واسطه مصرف روزانه آن؛ سمّی است که به صورت مداوم وارد بدن ما می شود و لذا یکی از مهلک ترین اثرات را در زندگی مصرف کننده به جای می گذارد؛ تا جایی که برخی از اهل فن معتقدند که شیوع مصرف چای در ایران، کاهش ۴۰ ساله عمر ایرانیان را باعث شده است.

در واقع، این گیاه، در اوایل دوره قاجار توسّط شخصی به نام کاشف السّلطنه به طور رسمی از هند وارد ایران شد و  با همکاری دربار، کشت و نوشیدن آن رواج داده شد. جالب این جاست که در آن دوران، برای تحریک و تهییج بیشتر مردم به مصرف این سمّ مهلک؛ دست به اقدامات تبلیغی زدند از جمله این که شایع کردند کاشف السلطنه تخم چای را علیرغم مخالفت انگلیسی ها، در داخل عصای خود پنهان کرده به صورت مخفیانه وارد ایران نموده است! تا لابد با این اقدام شجاعانه خود، مردم ایران را از این موهبت الهی بهره مند سازد. اما سؤال این جاست که اگر واقعاً این کار، مورد موافقت حضرات انگلیسی نبوده است؛ چگونه در ایرانی که سرتاسر آن تحت نفوذ همین آقایان بوده است، کشت این گیاه انجام شده است؟ بنابراین بعید نیست که ورود چای به ایران از همان ابتدا اقدامی استعماری و در جهت نابودی فرهنگ بهداشتی مترقّی مردم ما بوده است؛ فرهنگی که حسرت و حسادت به آن همیشه در رفتار و گفتار و نوشتار اهل فرنگ آن زمان مشاهده می شود. نکته قابل توجه دیگر آن که چای، علیرغم این که بومی ایران نبوده است؛ برای دانشمندان و علمای این سرزمین، گیاه بیگانه ای نبوده است؛ چنانکه ابن سینا، چای سیاه را«اسفل چای ها» یعنی پست ترین نوع چای می داند و لذا اگر اقدامات تبلیغی استعمارگران نبود، به طور طبیعی هیچ گاه مصرف چای در ایران باب نمی شد. بر اساس همین آشنایی، واکنش هایی نیز از سوی علما به کشت این گیاه انجام شد؛ از جمله در نامه ای که جمعی از علمای آن دوران به دربار قاجار نوشته اند آمده است: «چرا می خواهید گیاهی را در ایران رواج دهید که حتی الاغها از نزدیک شدن به مزارع آن خودداری می کنند! چای مولد سودا در بدن و سودا مقدمه سرطان است.» این برخورد نشان می دهد که حکمای ایرانی با این گیاه آشنایی داشته، به خوبی می دانستند که این گیاه ارزش غذایی ندارد و تنها برخی استفاده های دارویی از آن امکان پذیر است.

به هر حال، ورود چای به ایران، چه از روی توطئه و چه به صورت سهوی، کاری اشتباه بوده است که متأسفانه سالهاست ضرر آن را متحمّل شده ایم؛ همان طور که مثلاً کاشت کیوی، رواج مصرف قارچ و مانند آنها نیز به لحاظ طبّی، اقداماتی کاملاً نادرست محسوب می شوند.  

۴- چای، آلودگی های مختلف موجود در محیط را به خود جذب می کند و به همین دلیل هم هست که برای رفع بوی بد دهان یا  به عـنـوان بـوگـیـر یخچال از آن استفاده می شود. یکی ازآلودگی هایی که چای به شدّت آن را به خود جذب می کند؛ آلودگی های رادیواکتیو و هسته ای است؛ به همین جهت هم هست که یکی از آزمایش های لازم برای اخذ مجوّز واردات چای درکشور، بررسی میزان رادیواکتیویته آن است. بنابراین با مصرف چای، آلودگی های جذبی آن نیز وارد بدن ما می شوند.

۵- چای، مـیـزان اسـیـد مـعـده را افـزایش می دهد و به این ترتیب، باعث بروز تدر یجی زخم در دستگاه گوارش( زخم های معده و اثنی عشر) می شود. احساس هضم بهتر غذا پس ازنوشیدن چای، به همین دلیل است. بالا رفتن اسید معده، اسیدیته خون را نیز بالا برده که این مسأله باعث کاهش موقّت فشار خون و سرگیجه می شود که یکی از دلایل خوردن قند یا موادّ شیرین به همراه چای، پیشگیری کردن از بروز این مشکل است.

۶- چای، با افزایش اسید خون، باعث حلّ کلسیم موجود در استخوان ها و ورود آن به خون می شود. این مسأله دو پیامد عمده را به دنبال دارد:

اوّلی پوکی استخوان و انواع مشکلات ناشی از آن-و از جمله التهاب دیسک های کمری، دردهای سیاتیکی، آرتروز و …- است. یک استدلال ساده در جهت اثبات این ادّعا آن است که بسیاری از کسانی که از کمردرد، درد زانو و سایر مشکلات رایج مفصلی رنج می برند؛ پس از ترک مصرف چای، کاهش فوق العاده ای را در درد های خود احساس می کنند.

مشکل دوّم، ناشی از رسوب کلسیم برداشت شده از استخوانها در مناطق غیر طبیعی است که می توان به بیماری هایی ازجمله خار پاشنه و تومورهای کلسیمی مغز  اشاره کرد. یک نتیجه شایع این گونه رسوب های غیر طبیعی کلسیم، ایجاد سنگ های کلیوی است. چای، ماده ای به نام «اگزالیک اسید» دارد که مسموم کننده بوده؛ ایجاد اختلالات متابولیسمی می کند. این ماده در کلیه رسوب کرده به عنوان هسته اوّلیه تشکیل سنگ عمل می کند. با رسوب کلسیم در اطراف این  هسته مرکزی، سنگ کلیه تشکیل می شود.

۷-  چای بر طبق معیارهای طبّ قدیم، مادّه ای «سودازا» است. تجمّع سودا در بدن، باعث بروز بیماری های مختلفی از جمله انواع سرطانها، بیماری های پوستی و بسیاری از بیماری های روحی و روانی می شود. بر طبق معیارهای طبّ جدید و امروزی نیز، چـای حاوی«مواد ّآروماتیک پلی فِنُلی»(از جمله گزانتین و هیپوگزانتین)، است. موادی که در اصطلاح علم شیمی ساختار مولکولی حلقوی دارند (مواد آروماتیک)، سرطان زا هستند. برای مثال ثابت شده است که نوشیدن چای پر رنگ، احتمال ابتلا به سرطان سینه را در خانم ها، افزایش می‌دهد. فنل ها می توانند بر روی پوست، کبد و سیستم گوارش هم اثرات نامطلوبی بگذارند. متأسّفانه اکثر مواد معطّر شیمیایی که به چای اضافه می شوند هم جزء مواد آروماتیک و سرطان زا هستند!

۸- برطبق معیارهای طبّ جدید و قدیم، نقش چای در ایجاد «کم خونی »، غیرقابل انکار است. چای دارای ترکیباتی به ‌نام «تانن» است که مسؤول ایجاد مزه تلخ چای هستند. تانن‌ها با آهن ترکیب و ایجاد رسوب می‌ کنند که این رسوب به دلیل درشتی و سنگینی مولکول، در بدن غیر قابل جذب است؛ لذا اگر چای بلافاصله پس از صرف غذا نوشیده شود؛ از جذب آهن غذا جلوگیری می کند که حاصل آن ایجاد کم خونی های مزمن است، بیماری که خود، یکی از «امّ الامراض» و زمینه ایجاد بسیاری از بیماری های دیگر است. چای، علاوه بر اختلال در جذب آهن، با جذب کلسیم، فسفر و برخی از ویتامین ها نیز تداخل دارد.

۹- بیماری های قلبی- و از جمله، لقّی یا پرولاپس دریچه میترال، طپش قلب، آنژین قلبی و فشار خون- از دیگر ثمرات نوشیدن مستمرّ چای هستند. بسیاری از این اثرات ناشی از تحریک مداوم قلب و سیستم اعصاب سمپاتیک و نامنظّمی های ریتم قلب به دلیل ورود همیشگی موادّی مثل کافئین، تئین و گزانتین به بدن  با نوشیدن عادتی چای هستند. در یک بررّسی آماری از بیماران قلبی در بیمارستان شهید رجایی تهران مشخّص شد که تمام این بیماران، بدون استثناء، چای زیادی مصرف می کردند.

۱۰- اعتیادآوربودن چای از موارد مسلّم و واضحی است که نیاز به اقامه دلیل ندارد. علایمی همچون سردرد، بی خوابی، بی حوصلگی، آشفتگی روحی و … که با ترک مصرف چای، گریبانگیر فرد می شوند؛ نشان دهنده این واقعیت هستند. این مسأله از سویی به دلیل وجود مواد اعتیادآور طبیعی در چای-ازجمله کافئین- است و از سویی می تواند مؤیّد جدّی بودن این ادّعا باشد که برخی تولید کنندگان چای در بعضی کشورها، برای حفظ مشتریان خود به چای، مواد افزودنی اعتیادآور اضافه می کنند. به همین دلایل، مصرف مداوم چای می تواند مقدمه مناسبی برای پذیرش سایر اعتیادها باشد چنانکه معمولا می بینیم که اعتیاد به چای، سیگار و موادّ افیونی معمولا در همراهی با هم دیده می شوند. شاید این تضمین طنز و عامیانه شعر حافظ هم اشاره ای به این واقعیت تلخ داشته باشد که:

«آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است؛ بعد از سیگار یه چایی، بعد چایی یه سیگار!»

۱۱- گفتیم که چای حاوی ماده ای است به نام تانن. این ماده قدرت ادرارآوری بسیار بالایی دارد؛ به نحوی که بسیاری از ما تجربه کرده ایم که با خوردن یک فنجان چای، ادراری به مراتب بیش از آن یک فنجان دفع می کنیم! این اثر باعث دفع بیش از حدّ مایعات بدن شده؛ پلاسما را غلیط می کند. با غلظت پلاسما، فعّالیت طبیعی آنزیم ها مختل شده دفع موادّ زاید از بدن دچار اشکال می شود؛ حاصل این اتّفاق، تبدیل شدن تدریجی بدن به یک سطل زباله و ایجاد بیماری های گوناگون است. تئوبرومین موجود در چای نیز با اثراتی مشابه، تعادل مایعات بدن را بر هم می زند.

۱۲- چنانکه گذشت تانن، ادرارآوری قوی است؛ تانن این اثر را از طریق افزایش کارکرد سلّولهای اپی تلیالی کلیه اعمال می کند که در طولانی مدّت می تواند باعث فرسودگی این سلّول ها و کاهش تدریجی عملکرد کلیوی شود.

۱۳- هر فنجان چای محتوی ۶۰ تا ۷۵ میلی گرم «کافئین» است که LDL (یکی از چربی های بد خون) را افزایش می دهد. این اتّفاق می تواند مقدّمه ای برای سکته های قلبی و مغزی باشد.

۱۴- «تئین» موجود درچای، علاوه بر اثر آرام بخشی خود، محرک سیستم اعصاب سمپاتیک نیز هست؛ به این ترتیب و با افزایش ترشح آدرنالین، منیزیوم داخل سلولها کاهش می یابد. منیزیم از یون های مورد نیاز بدن و ازجمله عوامل ضدّسرطان موجود در سلّول هاست.

۱۵- از دیگر مضرّات چای می توان به این موارد اشاره نمود: سردردهای میگرنی؛ یبوست؛ ضعف حافظه؛ انواع ناراحتی های پوستی و ازجمله ریزش مو؛ آفت دهان؛ بزرگ شدن کیسه صفرا؛ لکه و زردی دندان؛ گرفتگی های  عضلانی؛ سوزش مچ دست و پا؛ لاغری (بر اثر اختلال در متابولیسم بدن)؛ حسّاسیت، زودرنجی و تحریک پذیری(به ویژه به دلیل اثرات ناشی از کافئین، تئین، تئوبرومین و گزانتین موجود در چای)؛ داغ شدن کف پا و ….

۱۶- خلاصه آن که بر طبق بعضی نظرات، تا ۷۰بیماری مختلف، با نوشیدن مـداوم چـای در ارتـباط هـسـتـنـد. « ابن سینا» اعتقاد داردکه «چای سیاه»، «اسفل چای ها» یعنی بدترین نوع چای است و…

- با تمام این اوصاف آیا باز هم حاضر هستید با نوشیدن هر فنجان چای، انبوهی از موادّ بیماری زا را وارد بدن خود نمایید؟

چای سبز؟؟؟

اوّل این جملات را به دقّت بخوانید:

«چای سبز، نوشابه ای بدون کافئین است که به عنوان پیشگیری کننده از حملات قلبی و سرطان شناخته شده؛ یک تونیک (تقویت کننده) بسیار مفید است. این چای، چربی خون (از هر نوع) را کاهش داده؛ مقوی اعصاب بوده؛ قدری نیز خاصیت تب بری دارد. چای سبز، معده را تقویت کرده، علاوه بر درمان نفخ معده، یبوست، اسهال خونی و عفونت های روده ای، نقش مؤثری در پیشگیری از برخی سرطان های پوستی نیز دارد؛ سموم بدن را دفع کرده؛ باعث تقویت حافظه شده و برای افراد افسرده، یک داروی آرامبخش و نشاط آور است.»

اینها گوشه ای از آثار مفیدی است که این روزها برای چای سبز می خوانیم و می شنویم. امّا به راستی چه شده است که در این روزها و سالها که به تدریج مردم با ضررهای فراوان چای سیاه آشنا می شوند؛ به ناگاه این سیل تبلیغات در مورد فواید چای سبز به راه افتاده است؟ حتّی اگر با نگاهی خوشبینانه این تقارن را اتّفاقی بدانیم باید توجّه کرد که:

تمام حقایق تلخی که در مورد چای سیاه ذکر شد؛ درباره چای سبز هم صادق است. چای سبز درواقع همان چای سیاه است با این تفاوت که چای سبز از خشک کردن سریع برگ سبز چای به دست می آید. امّا چای سیاه که البتّه ضرر بیشتری از چای سبز دارد، این گونه تولید می شود که برگ سبز چای در مکانهای گرم انبار می شود تا بپوسد و تخمیر شود و رنگ نآن قهوه ای و سیاه شود؛ یعنی عملی شبیه به درست کردن کود از برگهای خشک پاییزی. در واقع، چای سبز، خشک کرده برگ سبز چای و چای سیاه، کود شده آن است.

نظرات مخالف

سؤال نخست: بعضی مخالفان حذف چای از برنامه غذایی، این سؤال را مطرح می کنند که اگر این گیاه این قدر که می گویند مضر است؛ پس چرا خداوند متعال آن را آفریده است؟

طرح این سؤال کمی عجیب به نظر می رسد. مگر هر چیزی باید خوردنی باشد تا لیاقت آفرینش را داشته باشد؟ و اگر خوردن یک چیز باعث آسیب رساندن به بدن شود، فایده دیگری ندارد که علت آفرینش آن از سوی خداوند متعال باشد؟ در نظام احسن خلقت، هر شیئی جایگاه ویژه خود را دارد و در آن جایگاه، دارای وظیفه و اثری متناسب با هدف خلقت خویش است و طبیعتاً هر استفاده غیر معقولی از آن می تواند دارای آثار زیانباری باشد؛ چنانکه استفاده به جا از الکل در پزشکی به حفظ جان بسیاری از انسان ها کمک کرده و می کند؛ اما مصرف خوراکی آن، نابودی جسم و جان و غضب حق تعالی را به دنبال خواهد داشت. بنابراین به نظر می رسد که طرح این سؤال از بنیان، غلط و بیشتر شبیه یک بهانه گیری کودکانه است.

در مورد چای نیز باید گفت که این درست که نوشیدن آن بسیار زیان بار است؛ اما آثار مفیدی نیز دارد که به برخی از آنها در همین مقاله اشاراتی داشتیم؛ از جمله:

۱- گفتیم که چای آلودگی های موجود در محیط و از جمله هوا را به خوبی جذب می کند. این اثر بوته چای باعث کاهش آلودگی هوا می شود. لذا اگر این بوته به طور وسیع در شهرها کشت شود؛ – مثلاً به جای بوته های شمشاد – نقش مهمی در کاهش آلودگی هوا خواهد داشت. کسانی که در مزارع چای کار می کنند، می توانند مطبوع بودن هوای این مزارع را تأیید کنند.

۲- چای به علت خاصیت اسیدی خود، محلول مناسبی برای شستشوی محیط های عفونی است. از سال ها قبل در بین مردم ما شستشوی چشم های عفونی با چای کمرنگ، اقدامی جا افتاده محسوب می شود.

۳- چنانکه گفتیم می توان از چای سیاه به عنوان یک فیلتر مناسب در کاهش بوهای نامطبوع و آلودگی های جزئی در محیط های کوچک و بسته مثل یخچال استفاده کرد.

سؤال دوّم: اما سؤال بسیار مهم تر که به ویژه در ذهن بسیاری از متدیّنین نقش می بندد آن است که با اوصاف ذکر شده، چرا بسیاری از علما و حتی مراجع تقلید و نیز ببسیاری از اهل عرفان و سیر و سلوک، چای را مصرف کرده و می کنند؟ این سؤال اساسی که در مورد کارهای دیگری از جمله کشیدن قلیان نیز پرسیده می شود؛ متأسفانه باعث می شود برخی که اعتقادات مذهبی سست تر و تمایلات علمی قوی تری دارند؛ نسبت به علما و عرفا بدگمان شوند و بعضی دیگر که صبغه دینی محکم تری دارند، نسبت به عمل به این گونه توصیه های علمی سست شوند یا برای عدم اجرای آنها بهانه پیدا کنند. لذا پاسخ این سؤال را نسبتاً مفصل ارائه می کنیم:

۱- هر کس مسؤول دانسته های خویش است و به لحاظ فقهی و شرعی، فردی که بدون سستی در انجام وظیفه خود برای کسب علوم و اطّلاعات ضروری، نسبت به مسأله ای جهل داشته باشد؛ در قبال آن موضوع مؤاخذه نخواهد شد. به نظر می رسد که مصرف چای از سوی علما و عرفا نیز غالباً از این موضع باشد؛ یعنی عدم آگاهی علمی نسبت به مضرّات چای و حسن ظن و اعتماد ایشان به منابع علمی عرفی و رایج. متأسفانه و با حذف تدریجی دروسی مانند طب، هیأت، ریاضیات و … از برنامه های درسی حوزه های علمیه در سال های گذشته، آگاهی علمای حوزه نسبت به این مباحث کمتر شده است؛ به نحوی که شاهد آن هستیم که این بزرگواران نیز این گونه اطلاعات علمی مورد نیاز خود را مانند عامّه مردم از منابع رسمی مانند روزنامه ها و تلویزیون و … کسب می کنند. این اتفاق نامیمون علاوه بر وارد کردن زیان های شخصی به این ذخیره های بدون جایگزین، باعث شده است که مردم نیز از فراگیری روش های صحیح بهداشتی مورد توصیه اسلام که علی القاعده باید از سوی اهل فن آن یعنی روحانیت و علمای معزّز به آنها انتقال یابد محروم شوند.

۲- یک نکته بسیار ظریف و قابل تأمّل در این گونه اشکالات آن است که باید توجه داشته باشیم که تنها و تنها حضرات معصومین(علیهم السّلام) از عصمت مطلق و ذاتی برخوردارند و لذا الگوگیری بی چون و چرا از آنها جایز است. سایر افراد، تنها و تنها تا جایی که در سیره قولی و فعلی خویش، منطبق بر قول و فعل معصوم(علیه السّلام) حرکت می کنند، قابل احترام و تقلید هستند؛ اما در صورتی که برای ما آشکار شود که درجایی، سهواً یا عمداً، قول یا فعلی بر خلاف سیره حضرات معصومین(علیهم السّلام)مرتکب می شوند؛ نه تنها وظیفه ای در مورد الگوگیری از آن فعل خاص نداریم؛ بلکه در صورت انجام آن فعل، در نزد خداوند متعال معذور نخواهیم بود؛ البته باید توجه داشت که اولاً تشخیص این گونه مشکلات، در اکثر موارد بسیار ظریف است و باید نظر اهل فن در آن لحاظ شود و هر کودکی مثل بنده نباید به خود اجازه دهد که هر گاه مسأله ای را در رفتار این بزرگان بر خلاف نظرات یا عقاید شخصی خود دید؛ نسبت به طرح ایراد؛ آنهم به صورت علنی اقدام کند که این گونه رفتارها می تواند خسران دنیوی و اخروی او را به دنبال داشته باشد. در ثانی انجام بعضی اشتباهات سهوی از سوی این بزرگان هیچ گاه مجوّزی برای برخی افراد نادان نیست که به قول حضرت امام خمینی(رحمت الله علیه)«انکار مقامات عارفین» کنند؛ چگونه است که با انجام این همه گناه و تنها با بعضی عبادت های نصفه و نیمه و غیر خالص خود، انتظار رحمت و جنّت الهی را داریم؛ اما دریای عظیم علم و فضایل این بزرگان را به اندک سهو و نسیان و خطایی منکر می شویم؟ به راستی باید از شرّ شیطان رجیم به خدای رحیم پناه برد.

۳- نکته آخر این که بنابر نصّ قرآن کریم، «انسان به نفس خویش آگاه است». متأسفانه بسیاری از ما وقتی که متوجه اشتباهات خود می شویم؛ برای آن که پا بر روی خواهش های نفس مکّار خود نگذاریم و دست از تمایلات نا به جای آن نکشیم و از سویی سرزنش های وجدان خویش را نیز پاسخ گوییم دست به این گونه استدلالات می زنیم که فلان عالم فلان کار را کرد و بهمان عارف فلان کار را و نه تنها چای خوردن که سیگار و قلیان کشیدن و قمه زدن و … خود را نیز این گونه توجیه می کنیم. اگر چه پاسخ این استدلالات سست در بالا آمد؛ اما توجه به این نکات هم ضروری است که:

اولاً: در امور عملی، تنها عمل به فتوای مرجع تقلید، رافع مسؤولیت انسان است و نه استدلال به رفتار دیگران؛ حتّی اگر آن افراد به لحاظ سلوکی، مراتبی بسیار بالاتر از مرجع تقلید ما داشته باشند. آیا تا به حال دیده اید که مرجع تقلیدی، حکم به استحباب یا حلّیت عملی دهد که ضررهای واضح جسمی و روحی را به دنبال دارد؟

در ثانی این گونه افراد باید پاسخ دهند که آیا در سایر موارد، از سیره رفتاری این استوانه های اخلاق و سلوک پیروی کرده اند؟ و تنها چای خوردن و قلیان کشیدن و قمه زدن مانده است که این قدر متعصّبانه به آن چنگ زده اند و ادّعای تمسّک به رفتار علما و عرفا را می کنند؟

بگذاریم و بگذریم؛ آنچه وافر مقصود بود بیان شد و گرنه آن چه که ناشی از تسویل نفس است، به هیچ استدلال و تبیینی سر تسلیم فرود نمی آورد.

زیان مضاعف 

بعضی عادات غلط، ضرر و زیان چای نوشیدن را بسیـار بـیـشـتر می کنند از جمله:

۱- مصرف انواع چای های عطری و اسانس دار که علاوه بر ضررهای معمول چای، انبوهی از موادّ شیمیایی را نیز وارد بدن می کنند.

۲- استفاده از دستگاه «چای ساز» برای درست کردن چای.

۳- استفاده از قوری یا کتری استیل، لعابی، رویی یا آلومینیومی.

۴- مصرف چای در ظروف یک بار مصرف: این ظروف به خصوص در مجاورت با نوشیدنی های داغ به سرعت مواد بسیار سمی و خطرناک نفتی را آزاد می کنند. برای امتحان در یکی لیوان یک بار مصرف، چای داغ بریزید و چند دقیقه صبر کنید تا سرد شود. خواهید دید که لایه ای از مواد نفتی روی سطح چای تشکیل می شود!

۵- خوردن چای بسیار داغ یا پررنگ.

۶- مصرف زیاد قند یا شیرینی به همراه چای.

۷- خوردن چیزهای سرد، قبل یا بعد از مصرف چای.

۸- خوردن چای، قبل یا پس از غذا.

۹- خوردن چایِ مانده و ازجمله استفاده از فلاسک، چرا که با ماندن چای، به تدریج موادّ سمّی بیشتری در آن آزاد می شود.

۱۰- استفاده از چای های کیسه ای: انواع چای های بسته ای-معروف به Teafix یا Lipton- در واقع، ضایعات چای هستند که به شکل معمول قابل عرضه نیستند. این چای ها پس از طیّ فرآوری های مختلف شیمیایی در بسته های کاغذی بسته بندی می شوند. جالب این که  پرخی مواد شیمیائی موجود در کاغذ بسته بندی نیز در آب جوش حل شده؛ وارد بدن مصرف کننده می شود!

ترک مصرف چای

این کار چندان سخت نیست؛ کافی است هر چند روز، چای مصرفی خود را کمی کم رنگ تر از گذشته میل کنید تا کم کم تبدیل به آب جوش شود؛ خواهید دید که به آسانی و بدون دچار شدن به عوارضی مانند سردرد و امثال آن و تنها در عرض چند روز، موفّق به ترک مصرف این مادّه بسیار مضرّ خواهید شد. البتّه نوشیدن آب جوش هم دارای عوارضی است و باید هر چه سریع تر نسبت به ترک مصرف آن نیز مبادرت کرد.

جایگزین چای

سؤالی که مطرح می شود این است که آیا قهوه و نسکافه جایگزین مناسبی برای چای هستند؟ پاسخ این سؤال منفی است که شرح آن ان شاءالله در جای خود خواهد آمد. امّا برای آن که بدانید که چه نوشیدنی هایی را می توان جایگزین چای نمود؛ شما را به مطالعه مقاله «چای ایرانی» در همین بخش پایگاه دعوت می کنیم :

نوشیدنی هایی که در این مقاله مـعـرّفی می شوند؛ جایگزین هایی مناسب، خوش طعم و مفید برای چای هستند. هر کس می تواند بر اساس سلیقه و ذائقه خود و نیز با توجّه به بیماری ها یا نیازهای بدنی خویش(و حتّی بر اساس فصول مختلف سال) از این نوشیدنی ها بهره ببرد. با به کار بردن کمی ذوق و سلیقه می توانید ترکیبات گوناگونی از این نوشیدنی ها را تهیه نمایید؛ برای مثال اگر با خوردن چای بادرنجبویه احساس می کنید دچار افزایش فشار خون می شوید؛ با اضافه کردن چند برگ چای ترش به نوشیدنی خود، ضمن رفع مشکل، یک چای جدید با طعمی متفاوت را تجربه خواهید کرد. به یاد داشته باشید که با ترکیب چای های مختلف، هر کدام از موادّ تشکیل دهنده آن چای، خواصّ خود را به طور جداگانه حفظ خواهند کرد.

روش تهیّه

تمام نوشیدنی های های معرفیّ شده دراین جزوه به این صورت آماده می شوند که ترکیبات آنها را به همراه دو لیوان آب سرد در یک قوری- که بهتر است چینی باشد- ریخته، روی حرارت کم قرار می دهیم تا به نقطه جوش برسد؛ سپس قوری را روی حرارت غیرمستقیم(کتری یاسماور) می گذاریم تا درمدّت ۳۰ دقیقه به آرامی دم بکشد؛ پس ازآن، چای راصاف نموده، مصرف می کنیم. این نوشیدنی های گوارا، برخلاف چای معمولی، تا چند روز قابل مصرف می باشند. بدیهی است، بر خلاف چای سیاه، هـرقـدر زمان دم کشیدن چای بیشتر باشد، کیفیت آن، مطلوب تر خواهد بود. در صورت تمایل می توانید از همان ابتدا از آب جوش استفاده نمایید و نوشیدنی را مشابه چای معمولی دم کنید یا آن که بگذارید چای به مدّت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه روی شعله کم بجوشد. ترجیحا این چای ها را با عسل، خرما یا توت میل کنید. در صورت تمایل می توان چای را با چند قطره آب لیموترش تازه میل کرد.

۱- چای گـل گـاو زبـان- سنبل طیب:

ترکیبات: گل گاوزبان، ۲ قاشق غذاخوری؛ سنبل طیب، ۱ قاشق مرّباخوری؛ لیموعمّانی،۱عدد.

خواصّ: گل گاو زبان، طبیعتی گرم و تر و ضد ّسودا و صفرا دارد و آرام بخش اعصاب، خواب آور و مسکّن سردردهای عصبی و دردهای کلیوی و کاهش دهنده فشار خون است. سنبل طیب هم  با طبیعت گرمی که دارد؛ ضدّ قولنج و اسپاسم های عضلانی و مفید در درمان تشنّج و صرع بوده؛ قوّه باه(میل جنسی) را نیز تقویت می کند.

۲- چای به لیمو- زیرفون:

ترکیبات: به لیمو،۱قاشق مربّاخوری و زیرفون،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت این چای گرم بوده؛ در درمان سرماخوردگی، تشنّج، نقرس، دردهای سیاتیکی، غلظت خون، روماتیسم، بی خوابی های شبانه، میگرن، اضطراب، طپش قلب، سردرد، آسم، فشارخون و اسهال مؤثراست؛ همچنین این چای، تقویت کننده حافظه، شستشودهنده کلیه و مقوی معده است. مصرف این چای به علّت دارا بودن زیرفون، برای خانم های باردار ممنوع است.

۳- چای بادرنجبویه- زیرفون:

ترکیبات: بادرنجبویه،۱قاشق مربّاخوری و زیرفون،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: این چای طبیعت بسیارگرمی داشته، مقوّی قلب و اعصاب، خون ساز، تـقـویـت کننده سلّولهای مغزی، فوق العاده آرام بخش و در بعضی مزاجها بالابرنده قوی فشارخون است. بادرنجبویه، خود، به تنهایی، مقوّی مغز، ضدّ صدای گوش، ضدّ بیماریهای کلیه، ضدّ خوابهای وحشتناک، ضدّ بوی بد دهان، خواب آور و نشاط آور است. این چای نیز به دلیل دارا بودن زیرفون برای خانم های باردار منع مصرف دارد.

۴- چای بابونه:

ترکیبات: بابونه،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت‌ آن، معتدل و در بابونه های صحرایی به سمت گرم و خشک است. ضدّ بلغم و صفرا و آرام بخش اعصاب، به ویژه اعصاب معده و روده و مقویّ آنها و شستشودهنده بسیارقوی کلیه ها و تقویت کننده کلّی سیستم عصبی است وعلاوه برآن، ضدّ تب، ضدّ انگل، ضدّ یبوست و اشتهاآور است.

۵- چای به لیمو:

ترکیبات: به لیمو،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: این چای آرام بخش، طبیعتی گرم دارد و مناسب برای درمان بی خوابی های شبانه، میگرن، سردرد، طپش قلب وآسم بوده؛ ضمن تقویت معده و آثار ضدّنفخ، حافظه را نیز بهبود می بخشد.

۶- چای دارچین:

ترکیبات: دارچین، چندقلم آسیاب نشده.

خواصّ: طبیعت گرم و خشک دارچین از آن یک محرّک عالی اعصاب ساخته است که ضمن دارا بودن خواصّ نشاط آوری و رفع دلهره، شستشودهنده کلیه، دفع کننده اخلاط رطوبتی، تقویت کننده قوه باه و مؤثر در درمان پادردهای رطوبتی است. دارچین علاوه بر تقویت کبد و معده، اشتهاآور نیز بوده، بوی بد دهان را برطرف می کند. جالب است که بدانید طبق نظر اطبّای قدیم، اثر مثبت دارچین براعصاب، تا ۱۵سال در بدن ماندگار است. زنان باردار بهتر است در مصرف دارچین کمی احتیاط کنند.

۷- چای زنجبیل:

ترکیبات: زنجبیل قلم(نکوبیده)، ۲قطعه متوسّط.

خواصّ: زنجبیل، طبیعتی گرم و خشک دارد و ضدّ بلغم  و صفرا، بالابرنده قوی فشارخون، مقوّی اعصاب، تقویت کننده حافظه، تنظیم کننده جریان ادرار، ضد ّرطوبت مزاج، خونساز، ضدّ درد مفاصل، تقویت کننده قوّه باه، مقوّی دستگاه گوارش، حل کننده سـنـگ هــای صـفراوی، ضدّ مسمومیت های غذایی، درمان کننده بسیار خوبِ تب مالت و ضدّ سرطان  می باشد. نکته مهم در مصرف زنجبیل آن است که زیاده روی در مصرف آن می تواند باعث افزایش فشار خون و ضعف نیروی جنسی شود.

۸- چای میوه گل نسترن:

ترکیبات: میوه گل نسترن، ۱۵عدد.

خواصّ: این چای با طبیعتی معتدل و تا حدّی خشک؛ سرشار از ویتامین ث بوده، در پیشگیری و درمان سرماخوردگی موثراست. میوه گل نسترن، فشارخون را کم کرده؛ ورم و درد کلیه را التیام و آن را شستشو می دهد؛ معده را تقویت می نماید و اثرات ضدّ اسهالی دارد.

۹- چای زیرفون:

ترکیبات: زیرفون،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت زیرفون، گرم است و مصرف زیاد آن می تواند فشارخون را کاهش دهد. این چای در درمان ناراحتی های عصبی وتشنّج ها، مـیـگـرن های مزمن، بی خوابی، سردرد، بیماری های ریوی و زکام، غلظت خون، استفراغ، روماتیسم، آرتروز، نقرس و دردهای سیاتیکی کاربرد دارد. باز هم باید یادآوری  کنیم که مصرف زیرفون برای خانم های باردار ممنوع است.

۱۰- چای آویشن:

ترکیبات: آویشن،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: آویشن با طبیعتی معتدل، ضدّ صفرا، بالابرنده فشارخون، مقوّی اعصاب و افزاینده قدرت بینایی است و در رفع التهاب های مزمن روده بزرگ، دفع انگل های گوارشی، افزایش اشتها و تقویت کلی جهاز هاضمه مفید است.آویشن، کلیه را شستشومی دهد؛ رطوبت بدن را دفع می کند؛ غلظت خون را  کاهش می دهد و در درمان زکام، سرفه و آسم مؤثر است.

۱۱- چای اکلیل کوهی(رُزماری):

ترکیبات: اکلیل کوهی،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: اکلیل کوهی که برخی آن را«گیاه معجزه گر» می نامند؛ طبیعتی معتدل تا گرم و ضدّ صفرا داشته؛ تقویت کننده کلی بدن و به ویژه اعصاب، شستشودهنده کلیه، ضدّ دلهره و اضـطراب، بـرطـرف کننده زکـام، آسـم و سیاه سرفه، مقوّی معده، ضدّ دردهای روماتیسمی، استخوانی وکمری و حل کننده سنگ های صفراوی است.

۱۲- چای گزنه:

ترکیبات: گزنه،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: گزنه، طبیعتی گرم و خشک دارد و اثر آن در کاهش قند خون، سال هاست که به اثبات رسیده است. این گیاه، ضدّ صفرا و سنگ کیسه صفرا بوده؛ غلظت خون را کاسته؛ چربی خون را پایین می آورد؛ و با شستشوی کلیه، بـسـیـاری از بـیماری هایش را بهبود می دهد.گزنه، همچنین، ضدّ سرطان، ضدّ خونریزی، زیادکننده شیرمادر، برطرف کننده خستگی، ضدّ ریزش موی سر و مفید در درمان بیماری های پروستات است.

۱۳- چای مرزنجوش:

ترکیبات: مرزنجوش،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت گرم و اثرآرام بخش مرزنجوش براعصاب، آن را تبدیل به یکی از بهترین داروها در درمان میگرن کهنه، درد شقیقه ها و بسیاری از سردردهای دیگر و نیز، بی خوابی نموده است. این گیاه با اثر تـب بُر و خلط آورخود، در درمان  انواع سرماخوردگی ها مؤثراست و در دستگاه گوارش به عنوان داروی ضدّ نفخ و ورم معده، ضدّ اسهال و اشتهاآور کاربرد دارد.

۱۴- چای اسطوخودّوس:

ترکیبات: اسطوخودّوس،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت این گیاه مفید دارویی، گرم وخشک است و در درمان طیف وسیعی از بیماری ها ازجمله میگرن، زکام، آسم و برونشیت، انواع روماتیسم و اگزما کاربرد دارد. این گیاه، مُسکّن، آرام بخش اعصاب، تقویت کننده سلولهای مغز و شستشودهنده کلیه است.

۱۵- چای فلوس:

ترکیبات: مغز فلوس،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت فلوس، معتدل و ضدّ صفراست و به عنوان یک ملیّن ومسهل قوی(امّا با عملکردی ملایم و بی آزار)، یبوستهای مقاوم به درمان و مـزمـن را درمان می کند و بـه تـدریج، تورّم امعاء واحشاء را تـسـکیـن می دهد. فلوس، همچنین، پایین آورنده فشارخون و درمان کننده برفک دهان است.

۱۶- چای زعفران:

ترکیبات: زعفران کوبیده ،۱قاشق مربّاخوری.

خواصّ: زعفران، طبیعتی گرم و خشک دارد و مقوّی قلب، محرّک قوای مغزی، شادی بخش، خنده آور، ضّدکرم خوردگی دندان، شستشودهنده کلیه، مقوّی معده، ضدّسرفه، ضدّحسّاسیت و خلط آور است. در هنگام زایمان برای تسهیل و تسریع روند زایمان می توان یک مثقال آن را دم کرده میل نمود امّا در دوران بارداری بهتر است از مصرف زیاد آن خودداری کرد.

۱۷- چای نعناع:

ترکیبات: نعناع،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت نعناع، معتدل و دارای اندکی گرمی و یک ضدّ اسهال و استفراغ قوی است که مقوّی معده و ضدّ نفخ آن؛ خوشبوکننده دهان؛ آرام کـنـنده روده ها و رفع کننده ناراحتی های کیسه صفرا و نیز مفید در درمان ناراحتی های ریوی، تـنـگی نفس، آسم و سرفه و خستگی های جسمی است.

۱۸- چای پونه:

ترکیبات: پونه،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: پونه، به لحاظ طبیّ، «نعناع خودرو» محسوب می شود و خواصّ آن مشابه نعناع است.

۱۹- چای چلتوک برنج:

ترکیبات: چلتوک برنج،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: چلتوک برنج، طبیعتی گرم دارد و سرشار از ویتامین هی گروه «ب» است، ازسفید شدن و ریزش موی سر پیشگیری می کند(به صورت خوراکی و ماساژ روی مو و پوست سر) و یبوسـت هـای مزمن را درمـان می کند. استفاده از این چای برای خانم های باردار ممنوع است.

۲۰- چای گلپر:

ترکیبات: گلپر،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت گلپر، گرم و خشک بوده؛ تقویت کننده عالی حافظه و یک داروی ضـدّ صـرع قـوی است؛ برطرف کننده تنبلی معده، کـمـک کـنـنـده به هضم غذا، ضدّ انواع اسهال و اشتهاآوربوده؛ علاوه برتقویت میل جنسی، در درمان جوش و دمل نیز مؤثر است.

۲۱- چای زیره سیاه:

ترکیبات: زیره سیاه،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت بسیار گرم زیره، چـربی اضافه بدن را می سوزاند و چاقی را برطرف می کند؛ فشارخون را افزایش می دهد وعلاوه برتصفیه خون، تقویت قلب وعروق وشـسـتـشـوی کـلـیـه، ضدّ زردی پوست، افزایش دهنده شیرمادر، ضدّنفخ و مقوّی معده می باشد.

۲۲- چای بادرنجبویه:

ترکیبات: بادرنجبویه،۲قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبع بادرنجبویه، بسیارگرم بوده؛ دربعضی مزاجها، بالابرنده قوی فشارخون است؛ همچنین، مقوّی قلب و اعـصـاب و فـوق العاده آرام بخش، خـون ساز، ضدّ صدای گوش، خواب آور، نشاط آور، ضد ّبیماری های کلیه، ضدّ خوابهای وحشتناک و برطرف کننده بوی بد دهان است.

۲۳- چای بهارنارنج:

ترکیبات: بهارنارنج،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: بهارنارنج، طبیعتی گرم دارد و آرام بخش، تقویت کننده مغز واعصاب، شادی بخش و اشتهاآور است.

۲۴- چای هوفاریقون:

ترکیبات: هوفاریقون،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعتی گرم وخشک دارد و مقوّی قلب واعصاب و درمان کننده میگرن می باشد.

۲۵- چای کوهی(چای پشمی):

ترکیبات: چای کوهی،۱قاشق غذاخوری.

خواصّ: طبیعت آن، گرم بوده؛ ضدّ آلرژی و حسّاسیت، مقوّی اعصاب، آرام بخش، خواب آور و موثر در درمان اگزمای پوستی است.

۲۶ – چای آلبالو:

ترکیبات: آلبالوی بدون هسته، نصف لیوان.

خواصّ: آلـبـالـو بـا طبیعت سرد و خشکی که دارد، ضدّ صفرا، ضدّ اسهال، کاهش دهنده فشار خون، موثر در برطرف نمودن حالت تهوّع، ضدّ خارش های پوستی، ضدّ سنگ کلیه و یک اشتها آور بسیار عالی است امّا مبتلایان به زخم های گوارشی نباید از آن استفاده کنند.

۲۷- چای ترش(چای مکّه یا چای گُجرات):

ترکیبات: چای ترش، ۱ قاشق غذاخوری.

خواصّ: مصرف این چای، باعث کاهش تدریجی فشار و چربی خون خواهد شد. مصرف این چای در بعضی افراد؛ ممکن است باعث کاهش شدید فشار خون و عوارضی مثل سرگیجه شود؛ لذا این چای را با مقادیر بیشتری نبات؛ یا همراه با نوشیدنی هایی که باعث افزایش فشار خون می شوند؛ مصرف نمایید.

۲۸- چای گل سرخ(گل محمّدی):

ترکیبات: گل سرخ(تازه یا خشک شده)، ۲ قاشق غذاخوری.

خواصّ: این چای، طبیعتی معتدل با گرایش به سمت سرما و خشکی دارد و بسیار شادی بخش، مقوّی قلب و ضد ّصفرا و بلغم می باشد.گل سرخ، ملیّن بسیار خوبی بوده؛ در درمان یبوست های تازه و کهنه ، تقویت لثه و ترمیم زخم های آن مفید است.

۲۹- چای زرشک:

ترکیبات: زرشک آبگیری، ۲ قاشق غذاخوری.

خواصّ: زرشک، طبیعتی سرد و خشک دارد و ضدّ صفرا، تقویت کننده معده، کبد و قلب، خنثی کننده سموم، برطرف کننده عطش و گرمازدگی(و تهوّع و استفراغ ناشی از آن) و بی اشتهایی است. زرشک، ضمن تصفیه خون، درمان بـسـیار خوبی برای فـشـار خـون بـالا(در افراد گرم مزاج) می باشد.

۳۰- چای قره قات(قراقات):

ترکیبات: قره قات، ۱ قاشق غذاخوری.

خواصّ: قره قات، میوه درختی است که در جنگل های شمال ایران می روید و به لحاظ خواصّ دارویی، بسیار شبیه زرشک می باشد. این میوه یکی از بهترین داروها در تصفیه خون و کاهش فشار آن می باشد و علاوه بر درمان اسهال، در کاهش میزان قند خون نیز مؤثّر است.

۳۱- چای غوره:

ترکیبات: غوره، ۲ قاشق غذاخوری.

خواصّ: غوره با طبع سرد و خشک خود، ضدّ صفرا و بلغم، برطرف کننده تشنگی و مقوّی کبد است و باعث کاهش فشار خون در افراد گرم مزاج می شود؛ امّا برای زخم های معده و اثنی عشر مضرّ است.

۳۲- چای عنّاب:

ترکیبات: عنّاب، ۱۵ عدد.

خواصّ: عنّاب، طبیعتی معتدل دارد وملیّن، تصفیه کننده خون، ضدّ سرفه و تنگی نفس، کاهش دهنده فشار خون، مفید در درمان بواسیر و برطرف کننده خشونت سینه، حلق و گرفتگی صداست.

۳۳- چای گل پنیرک:

ترکیبات: گل پنیرک، ۲ قاشق غذاخوری.

خواصّ: این چـای، دارای طبیعتی سـرد و تر، ملیّن، خلط آور، شستشو دهنده کلیه، ضدّ درد کلیه و سوزش مثانه، درمان کننده زخم های گوارشی و یکی از بهترین داروها در درمان سینه درد ها و ورم حلق و گلو است.



فرستاده شده در عمومی | ۱۳ نظر


۱۳ پاسخ برای “حرف آخر در مورد مصرف چای…”

  1. توسط مجید احمدیان در آبان ۱۴, ۱۳۹۰ | پاسخ

    سلام خواهشا مطالب بدون اساس علمی (طب سنتی ) را به نام طب سنتی نزنید که گفته است چای اصلا بدرد نمی خورد اگر اصلا بدرد نمی خورد حضرت حق خلق نمی کرد
    در ضمن اگر احیا نا سواد علمی دارید یک سری به کتاب حفظ الصحه ناصری بزنید قطعا ایشان سوادشان از آقایان بدون سواد ،طبیعیات نخوانده بیشتر هست که می فرمایند در رفع خستگی چیزی مثل چای نیست
    بعدشم اون اسم چای رو که به دمنوش ها می دهید من در آوردی است ونام آنها یا دمنوش هستند یا جوشانده نه چای خواهشا یه کمی مطالعاتتون رو زیاد کنید ودعا کنید این نعمت رو خدا به من بده بعد دلیل طب سنتی بیارید از اصطلاحات طب جدید استفاده نکنید اگر راست می گویید بگویید چای درجه چند است یا از این قبیل نه با طب جدید بگید که طب سنتی می گه بده،، این کار ظلم است به حقیقت طب وخواهشا مغلطه نکنید

    مدیر پاسخ در تاريخ آبان ۱۵م, ۱۳۹۰ ۴:۲۶ ب.ظ:

    مجید جان سلام. از اینکه نظر دادی بسیار متشکرم.در پاسخ سوالات شما باید عرض کنم که :
    اولا بنده هیچ ادعایی در مورد طب سنتی ندارم و فقط به این مباحث علاقمندم و در حال مطالعه و کسب علم از سوی اساتید هستم.
    دوما مطالبی که در سایت مطرح میکنم به هیچ عنوان اعلام نظر خودم نیست و همه بر اساس نظر اساتید فعلی طب سنتی است.(البته ممکن است شما بعضی از ایشان را به عنوان استاد قبول نداشته باشید)
    دوما چای منافع بسیار زیادی دارد و در صورت مطالعه مجدد متن به مورد پی خواهید برد اما دلیل نمی شود به دلیل داشتن مثلا خاصیت رفع خستگی دیگر مضرات چای را به جان خرید. مثلا بگوییم چون الکل دارای خاصیت سرخوش کنندگی دارد پس همه مصرف کنند و …
    سوما ازآنجایی که مخاطبین سایت من معمولا از دانشجویان پزشکی هستندو یا از اساتید طب نمی توان برای اثبات حرفهایم از منابع طب سنتی استفاده کنم و مجبورا با زبان خودشان حقانیت طب سنتی را اثبات کنم ولی در جلساتی که همه با طب سنتی آشنا هستند بهتر است با ادبیات و متون طب سنتی مطالب را اثبات نمود.
    چهارما من شخصا دلیلی نمی بینم برای اثبات بعضی از دستورات و اعمال طب سنتی از علوم جدید استفاده نکنم مثلا برای اثبات نحوه اثر فصد من از فیزیولوژی گایتون در مورد عملکرد عروق یا کتب جنین شناسی در مورد آن استفاده می کنم.
    یا مثلا برای کاریردی بودن حجامت من از مقایسه بیوشیمی خون وریدی و خون حجامت استفاده میکنم و با همین رویه توانسته ام تعدای از اساتید پزشکی را به طب سنتی علاقند کنم
    ضمنا تذکر شما رد مورد استفاده از کلمه دمنوش به جای چای بسیار متین بود و لی قبول کنید در لسان عوام به عنوان چای شناخته می شود.
    در نهایت از لطف شمامتشکرم و خوشحال میشوم از نظرات و مطالب ارزشمند شما در سایت به نام خود شما استفاده کنم
    یا علی

  2. توسط maral در آبان ۲۰, ۱۳۹۰ | پاسخ

    سلام دکتر خیلی عالی بود
    من تصمیم گرفتم نخورم
    دتر شما مریضم ویزیت میکنید شاهرود ؟

    مدیر پاسخ در تاريخ آبان ۲۵م, ۱۳۹۰ ۴:۱۳ ب.ظ:

    سلام ، از اظهار لطف شما سپاسگذارم .
    از آنجایی که من پزشک نیستم از ویزیت کردن جنابعالی به عنوان بیمار معذورم اما به عنوان مشاوره در خدمت شما هستم

  3. توسط رهگذر در آبان ۲۸, ۱۳۹۰ | پاسخ

    بنده از طریق سایت حکیم جرجانی با وبسایت شما آشنا شدم سایت حکیم جرجانی واقعا عالی است زیرا فکر کنم تنها سایتی است که زالو درمان را به صورتی علمی و سنتی به مخاطبان فضای ستیبر معرفی نموده است و وقتی به سایت شما آمدم دیدم چقدر فضاهای شما هم سوست یعنی افکار شما یکی است تا حدی که می توانم بگویم ۸۰ درصد سایت های طب سنتی یک هدف و یک روش را دارند ه این همبستگی خیلی جالب است که امیدوارم همه ی شما فعالان سایبری موفق باشید که اطلاعاتی را در مورد چای داشتم که به خدمت شما عرضه می کنم
    من در مستندی دیدم که اولین جایی که کشت چای به صورت انبوه انجام شد بنگلادش بود که انگلیسی ها این مزارع را راه انداختند و بعد بع هند و سایر جاها نشر پیدا کرد و البته اولین کسی که چای را نوشید یک امپراطور چینی بود لکن در چین تولید انبوه چای رخ نداد بلکه انگلیسی ها بودند که تولید انبوه و صادرات چای را به جهان عرضه داشتند
    و در ضمن مصلح چای شیر است که به دستور ناپلئون به ایرانیان آموزش ندادند و همانطور که می بینید ما چای را با آب جوش می خوریم در حالی درستش ان است که با شیر غلیط دم کنید و برای خوش عطر شدن از سایر ادویه جات نیز استفاده کنید که این کار در بنگلادش , مالزی و هند و … انجام می دهند.
    در ضمن کاربد گیاه چای در طب سنتی تا آنجا که بنده اطلاع دارم برای دفع عفونت چشم به صورت دم کرده استفاده می شد که آب چای و گیاه را به چشم می مالیدند
    و در ضمن علما و بالاخص عرفا به دلیل کم بود اطلاع این کار عوام را انجام می دهند و اگر از مضرات آن آگاه شوند ان را مصرف نمی کنند مانند آیت الله بهول
    و در ضمن هیچ پزشک طب سنتی با چای موافق نیست و این مقاله مورد تائید اکثر پزشکان طب سنتی می باشد

    و در اخر چرا ما اینقدر به زندگی های کریشه ای و تکراری دل بسته ایم بیاییم کمی با حتی عوض کردن دم کردنی های مصرفیمان به زندگیمان انعطاف دهیم و از روزمرگی های جاهلانه خود خارج شویم و با دم کردنی های جدید آشنا شویم و از نظر من تمام مشکلات بشر جدید ترسیدن از تغییر است بالاخص کهنسالان , لکن جونان و اندیشمندان انعطاف بیشتری دارند و باید بپذیریم که در چند قرن اخیر بسیاری پدیده های غیر علمی وارد زندگی ما شده و بسیاری از هنجار ها و نا هنجارهای امروزی ما از پایه غلط است و وظیفه امروز ماست که این اداب غلط را اصلاح کنیم و هیچ کشوری مانند ایران و ایرانی توانایی این تغیرات و تحولات جهانی را ندارد
    پس موفق باشید

  4. توسط رهگذر در آبان ۲۸, ۱۳۹۰ | پاسخ

    در ضمن چای گرم و خشک است و با عادت به مصرف ان به مرور سبب تشکیل سودا در بدن می شود که از این رو هندی ها و شرقی ها همراه آن شیر غلیظ می خورند تا تا از خشکی و حرارت آن کاسته شود مانند بادمجان با کشک
    و بدترین شیوه خوردن چای به صورت ناشتا می باشد که متاسفانه با تبلیغات فرانسوی ها در ایران توانستند باب کنند
    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  5. توسط maral در آبان ۳۰, ۱۳۹۰ | پاسخ

    سلام اقای دکتر
    خوبین
    وقتتون بخیر
    اقای دکتر ولی من از خیلی ها اطلاع دارم که شما بهشون رژیم لاغری دادید و بدون اسیب و لاغری صورت وزن کم کردند
    منم میخوام وزن کم کنم میشه کمکم کنید
    من وزنم ۸۳
    قدم ۱۷۲
    سن ۲۳
    تیروئید نرمال
    کلسترول با ۱۰۰ بالا
    و طبیعت گرم و مرطوب هستم

    میشه راهنماییم کنید
    همیشه موفق باشید

    مدیر پاسخ در تاريخ آذر ۷م, ۱۳۹۰ ۴:۵۳ ب.ظ:

    با سلام ، برای شروع می بایست بصورت تدریجی ناهار خوردن رو حذف کنید و پس از چهل روز یک دوره رژیم آش آبغوره بگیرید . ایت روش بسیار کلی است . اگه ممکنه حضورا به کلینیک مراجعه کنید.

  6. توسط راسخون در دی ۲۷, ۱۳۹۰ | پاسخ

    رازهای پنهان نوشیدن چای

    راسخون : یکی از مایعاتی که همه روزه از انواع آن مصرف می‌کنم چای است. تا به حال در مورد مزایا و گاهی اوقات معایب این نوشیدنی شنیده‌ایم. در اینجا به تعدادی از مزایایی که کمتر گفته شده است می‌پردازیم.

    به گزارش راسخون به نقل از مشرق، چای از مایعاتی است که ما همه روزه در محل کار یا خانه از آن مصرف می‌کنیم. این مایع نه تنها می‌تواند میزان کافئین مورد نیاز روزانه را تامین کند.

    تعداد زیادی از پزشکان و متخصصین مزایا واثرات خوب نوشیدنی‌های گرم را تایید می‌کنند و همیشه خاطر نشان می‌کنند که از این نوشیدنی‌ها استفاده کنیم. محتققان به تازگی به این نتیجه رسیده‌اند که این نوشیدنی گرم اگر چای باشد حتی می‌تواند تاثیرات بیشتری بر روی سلامتی شما داشته باشد و گاهی از این مایع به عنوان دفع کننده‌ای برای سرطان و چاقی و دیگر مشکلات نام می‌برند.

    مطالعات حاکی از آن است که اگر روزانه سه یا چهار فنجان چای بنوشید می‌تواند در کنار آب، سلامتی شما را تامین کند. در چای آنتی اکسیدان‌هایی وجود دارد که می‌تواند به شما در داشتن بدنی سالم بسیار کمک کند.

    مزایای اصلی نوشیدن چای
    در اینجا تلاش داریم تا تعدادی از مزایای اصلی این نوشیدنی خوب را به شما بگوییم:

    کاهش بیماری‌های قلبی: چای با باز کردن سرخرگ‌های اصلی و کاهش دادن خطر لخته شدن به جاری شدن خون در میان رگ‌های شما کمک می‌کند و حرکت آن را روان‌تر می‌سازد. همچنین چای حاوی آنتی اکسیدانی به نام فلاونید است که به کاهش بیماری‌های قلبی کمک می‌کند.

    جلوگیری از پوسیدگی دندان: شاید باورتان نشود اما خوردن چای می‌تواند باعث محکم شدن دندان‌های شما بشود و از پوسیدگی آن‌ها جلوگیری کند. چای مقدار زیادی فلوراید دارد که باعث تحکم دندان‌ها می‌شود. همچنین دیگر موادی که در درون چای است به عنوان از بین برنده‌های باکتری و تقویت کننده‌های لثه شناخته می‌شوند.

    کمک به لاغری: عده‌ای از محققان به این نتیجه رسیده‌اند که خوردن متداول چای می‌تواند میزان چربی را در بدن کم نگه دارد و کمک می‌کند تا مقدار کالری بیشتری بسوزانید و در پی آن لاغر می‌شوید.

    افزایش میزان حافظه: بیشتر متخصصین اعتقاد دارند که برخی از انواع چای مانند چای سبز می‌توانند به سلول‌های مغز را قوی کنند و این خود باعث جلوگیری از آلزایمر و یا دیگر مشکلات می‌شود.

    مبارزه با سرطان: تعدای از مطالعات نشان می‌دهد که دانشمندان به تازگی به این نتیجه رسیده‌اند که چای می‌تواند از ابتلا به سرطان جلوگیری کند. همچنین گزارش‌های دیگر حاکی از آن است که سرطان‌هایی مانند پروستات و سینه در بین افرادی که به طور متوسط پنج فنجان یا بیشتر چای در طول روز می‌خورند کمتر است.

    حال که با مزایا و اثرات مثبت این نوشیدنی گرم و دلپذیر آشنا شدید بهتر است تا با انواع چای خوب و مفید نیز آشنا بشویم.

    چای سیاه: با این نوع از چای همه با به خوبی آشنایی داریم زیرا کشور خودمان یکی از تولیدکنندگان بزرگ در سطح جهان است و ما نیز همه روزه از این نوع چای چند لیوان می‌نوشیم. در بین مزایایی که در بالا ذکر شد این نوع چای کمک بسیار زیادی به لثه‌ها و دندان می‌کند و آن‌ها را در مقابل ویروس‌ها و باکتری‌ها مقاوم می‌کند.

    چای سبز: این نوع از چای را عده بسیار زیادی از متخصصین بهترین نوع چای می‌دانند. همچنین به غیر از فواید بالا این چای برای کبد نیز بسیار خوب است و استخوان‌ها را نیز مقاوم و محکم می‌کند. البته سعی کنید تا از چای سبز طبیعی به جای چای کیسه‌ای استفاده کنید.

    وو لانگ: همانطور که از اسم این چای مشخص است، محل کشت آن چین است. این چای چینی به عنوان بهترین نوع برای سوزاندن کالری شناخته می‌شود. طعم این چای نیز با بقیه فرق می‌کند و تا حدی شیرین مزه است.

    http://www.rasekhoon.net/news/show-79224.aspx

    مدیر پاسخ در تاريخ دی ۲۷م, ۱۳۹۰ ۴:۱۱ ب.ظ:

    سلام علیکم ، مدیریت محترم سایت راسخون لطفا تماس بگیرید تا با هم در مورد خواص و مضرات چای مباحثه نماییم. یا علی

  7. توسط الیاس در اسفند ۱۰, ۱۳۹۰ | پاسخ

    سلام
    واقعا جدید و مفید بودممنون.
    ولی راجع به چای سبز چی؟؟؟؟اون هم مضره؟

    مدیر پاسخ در تاريخ اسفند ۱۲م, ۱۳۹۰ ۸:۲۶ ب.ظ:

    با سلام . مصرف چای چه چای سیاه چه چای سبز مورد تایید اساتید طب سنتی نیست . البته عوارض چای سبز نسبت به سیاه به مراتب کمتر است.

  8. توسط مدیر در شهریور ۲۰, ۱۳۹۱ | پاسخ

    با سلام. بهترین گزینه برای شما مشورت با پزشکان دانشکده طب سنتی دانشگاه تهران است .(بیمارستان امام خمینی)

ارسال نظر